گذشت با سلامتی جسمی و احساسی و شانس داشتن عمر بیشتر در ارتباط است. جی پی واسونی در بخشی از کتاب خود به نام «جادوی بخشش» درباره رابطه بخشش و سلامت چنین می‌نویسد: برخورد کینه‌توزانه و بال و پر دادن به تنفر و دشمنی، موجب کسالت و بیماری می‌شود. در تحقیقی که در نیویورک انجام شد، در زندگی 70 درصد بیمارانی که برای درمان به پزشک مراجعه می‌کردند، نشانه‌ای از نوعی نفرت دیده شد. بدون شک ارتباط مستقیمی بین بیماری‌های جسمی و علل هیجانات بنیادی وجود دارد. خشم، کینه‌توزی، دشمنی، عصبانیت و نفرت باعث ایجاد بیماری‌های مرتبط با قلب، ریه، قفسه سینه، معده، روده‌ها، گوش، بینی و گلو می‌شود. احساسات منفی ناشی از خشم و نفرت در درون ما حبس شده، تکه‌های زهرآگین آن باقی می‌ماند و ما اجزای آن را فرو می‌بریم تا سرانجام سلامتمان را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

هنگامی که افراد از چشم‌پوشی و بخشــش روی مــی‌گردانند، زندگی‌شان آشکارا بدتر می‌شود و افت می‌کند. آنان بدخلق می‌شوند و احساس بدبختی می‌کنند، برخی منفعل می‌شوند و بی‌تفاوتی و کسلی در زندگی پیش می‌گیرند. از همکاری با دیگران کناره می‌گیرند و خود را در حصار انزوا و از خود بیگانگی زندانی می‌کنند. خشم و کینه در طولانی‌مدت می‌تواند شکلی خطرناک و کشنده از استرس را به وجود آورد. بررسی‌های علمی نشان می‌دهند افراد کینه‌ای بیشتر از کسانی که دیگران را می‌بخشند دچار حمله قلبی می‌شوند. کسانی که به خشم و کینه پناه می‌آورند بیشتر از کوره در می‌روند و کنترل‌شان را از دست می‌دهند. این افراد بیشتر مستعد جرم و خشونت هستند و بیشتر هم به الکل و مواد مخدر روی می‌آورند. آنان بندرت می‌توانند روابط دوستانه پایداری داشته باشند. متخصصان پزشکی معتقدند خشم فرآیند پیری را تسریع می‌کند. اگر خشم را در درون خود فرو بریم چنان شدت می‌گیرد که به کینه‌توزی می‌انجامد و هنگامی که از بخشودن دیگران خودداری می‌کنیم، نفرت میدان‌دار زندگی ما می‌شود. اصرار بر کینه‌توزی می‌تواند به سیستم ایمنی ما نیز فشار آورد.

واقعیت آن است که اگر نتوانید از یاد ببرید و در گذرید از نظر جسمی و روحی بهای آن را می‌پردازید. مشکل می‌توان پیش‌بینی کرد که این کمبود جسمی و روحی چه نمودهایی ممکن است داشته باشد.